| Acılar Topraklara gömüldügünde Kadınlarımız Acıları yenmek için doğumun müjdesini verdiler Ve Öpücükten insanlar yapamaya başladılar. |
| Böyle başlamıştı senfoni Sonra acılara bırakmıştı yerini Ağlamak istiyordu işgal altındaki taşlar Her nehir in denizlere aktığı gibi gülmek istiyordu dağların çocukları Bilir misin çocuk Yılın altı ayı kar altında ülkemizin şimdiyse On iki ayı kan altında Özlemden patlayan yürekler gördüm Yanmış yıkılmış kibritten evler gördüm Yanık yarasını incir yaprağıyla saran eller gördü gözlerim Su birikintilerinde yanmış bendenler Barut kokusunu soluklayan çocuklar gördüm sokaklarda Elleri yürekleri bir eylemin bildirisini okuyan analar gördüm Kerpiç evlerde doğurmanın sancısını yaşayan Erken çökerdi Bizim oralara namlular Kan bizim oralarda beyazdı Sokaklar beyaz kan kokardı Kundak da saklanırdı ölümler Ölüm bizim oralara Allahın emriyle gelmezdi Gençler gördüm kendini kavgaların ortasına atan Ve acılar yaşadım közlerde alevlenen Sürgüne gönderilen kimlikler gördüm Acıları yıllarca benliklerden silinmeyen Sokak ortalarında infaz ekipleri gördüm Su aktı Çoğalan denizler gördüm Kar yağdı Dinsiz imansız tufan gördüm Şimdilerdeyse Kuş sesleri sermekteyim yollarına Güneşe ilk öpücüğü sen verdin Ölüm her evin dumanıdır derdin Bedenin yangın yerini Ölümün ağırlığına savurdun Kundaklara sarılan her ölüm Bir kundak kızdır Benim kan beyaz ülkemde dedin. |
 |
|
