Bana göre yüksekte olan yüzü, bir kâğıt parçasından çok gerçek gibi. İnce bir çerçevenin içerisine hapsedilmiş bakışları o kadar canlı, o kadar gerçek ki, fotoğrafın siyah beyaz olduğunu fark ettirmiyor bile. Siyah bir çerçevenin içine sığdırılmış ama halinden memnun, hala ince bir gülüş var.
Elimi uzatsam tutacak kadar yakın, ama yakalayamayacak kadar uzak ve hızlı. Ama burada olmadığından değil, artık çok daha büyük alanlara yayıldığı için…
Sanki hiç başka fotoğrafı olmamış gibi, o sadece hep bu fotoğraftaki gibi. Tarih kendini belgelemeye başladığından beri çekiliyor fotoğraf. Yüzlerce, binlerce… Nice anlamlar yüklü, kendilerinden onlarca ağırlıkta olan. Ama bir fotoğraf, aslında bir karede bir araya gelemeyecek bu kadar anlamı nasıl taşıyabilir?
Gülen gözleri var, başarılarımdan dolayı mutluyum der gibi… İnce bir gülüşü var, burada sizinleyim, mutluyum ama güldüğüme bakmayın, gitmek çok zor der gibi… Gidince ardımda neler olacağını biliyorum der gibi… “Sevgilerine” sevecen, “kızgınlıklarına” alay eder gibi gülümseyen biri…
Bakmaya korktuğum… Sanki orada herkesi izler gibi… Bakınca çerçeveden çıkacakmış gibi…
Ben hep yanınızdayım, elinizi uzatsanız dokunacak kadar yakın, yakalayamayacak kadar uzağım. Gözlerime bakamıyorsanız eğer, yanınızda olduğumu anladığınızdandır…
der gibi…
Seni çok özlüyoruz...
